Blisko, a tak daleko

Pragnęłam ciebie i jesteś. Czuję ulgę i teraz – skoro już jesteś – zbudujemy sobie przestrzeń, w której mój oddech zwalnia, bo wiem, że jesteś. Teraz możemy już żyć tym naszym życiem. W mojej wyobraźni jest nam tak dobrze, tak bajecznie. Nie rozumiem dlaczego – gdy otwieram oczy – jest jakoś szarzej, bez wyrazu, tak zwyczajnie. Na początku byłeś taki wyjątkowy, jednak teraz spoglądam na ciebie i z niewiadomych powodów czuję niezadowolenie. Zupełnie jakbyś mi coś zrobił, a przecież jesteś dobry, przecież nic się nie stało…

Kobieta, która w dzieciństwie doświadczała alkoholowej niepewności, ta, której w każdej chwili unoszący się w powietrzu zapach browaru odbierał miłość, uwagę, bliskość – nauczyła się, że każdy moment uśmiechu może być brutalnie przerwany. Dorosłe dzieci alkoholików przyjęły wizję świata, w którym dominuje niepewność, niestabilność reguł, w którym brak jednoznacznego systemu wartości. Przyzwyczajenie do nieustannych, rodzinnych konfliktów i towarzyszące temu poczucie opuszczenia, niemożność przewidzenia zmiennych nastrojów rodziców, napięcie, poczucie zagrożenia – to tylko nieliczne z długiej listy elementów świata, w którym trunki przejęły kontrolę.

Dorosła córka alkoholika żyje z wypatrzoną wizją bliskości. Boi się kochać i kiedy tworzy relację, jest w niej, ale nieświadomie trzyma pewien dystans, pozostaje w swym emocjonalnym chłodzie. Dawno temu, jeszcze jako dziecko – przybrała tę maskę niedostępności. Bliskość – oznaczała dla niej bowiem zawiedzione zaufanie, niepotrzebną nadzieję, ból i cierpienie. Zakrywa więc swój lęk, swój krzyk, swój płacz – nie okazuje uczuć, jest, ale jakby jej nie było. W ten sposób nic nie może jej dotknąć, już nie pozwoli siebie skrzywdzić. W jej rozdartym sercu mieszka piekący ból przed porzuceniem, przed utratą. By się przed nią chronić – nieświadomie wybiera, by spoglądać na niego nieprzychylnym wzrokiem, bo wtedy – nawet jeśli go straci – nie będzie tak bolało, i tak był przecież beznadziejny. Boi się straty, ale podświadomie dąży do odrzucenia. Co więcej – gdy on ją opuszcza, jej już tu nie ma.

Czasami, zdarza się tak, że ona kocha za bardzo. Otrzymując wypaczony obraz rodzinnego życia i partnerstwa – desperacko lgnie do ciepła drugiego ciała i zrobi wiele, by być dla niego najważniejszą. Ta wyrwa w sercu, ten brak miłości, akceptacji i uwagi wciąż dopingują ją, by biegła i żebrała o miłość. Tylko mnie kochaj – szepce, gdy jest tuż obok… głodna każdego słowa czułości – robi wszystko, by wypełnić tę dziurę, ten brak, tę pustkę. Im mocniej pragnie, tym bardziej go oddala – jego odwrócony wzrok to sygnał, że może znów zostać opuszczona, pojawia się zazdrość, jest zaborcza, czujna, zniewolona, zniewalając go swymi oczekiwaniami. Lęk, idealizm, nieopisana tęsknota w niej tańczą. Czuje ten nieprzerwany chaos. Zabiega o bliskość, odpycha, tworzy dystans, pochłania swym desperackim głodem… tylko mnie kochaj.

Dorosłe kobiety – dzieci alkoholików, bardzo boją się bliskości, która kojarzy im się z bólem odrzucenia, utratą samej siebie, strachem przed pokazaniem swojej wrażliwości, obawą, że gdy pokażę siebie prawdziwą – na pewno nie będzie mnie już chciał. Kobiety te w swym dorosłym życiu tworzą pewien dystans, są nieodgadnione, nieprzystępne, chłodne. W głębi serca mocno spragnione bliskości – na powierzchni robią wszystko, by zabezpieczyć się przed potencjalnym odrzuceniem. Oddalają się, nie rozumieją dlaczego, ale w pewnym sensie, nawet obrzydzają sobie obraz dotąd ukochanej osoby, podświadomie dążą do urzeczywistnienia ich największej obawy – odrzucenia.

Dorosłe dzieci alkoholików mogą też kochać za bardzo. W ich wyobraźni istnieje wizja jedności, scalenia ducha, ciał, dwóch żyć w jedno, związku, w którym nic i nikt nie może ich rozdzielić. Dla nich miłość to pełne oddanie, nie ma w niej przestrzeni na kłótnie, jest za to miejsce na ciągłe staranie, zabieganie, branie na siebie całej winy, czujność, kontrolę – czy on mnie wciąż, nieustannie kocha…?

Jesteś tu przy mnie tak blisko, tak intymnie. Mogę pokazać ci siebie taką, jaką jestem. Nic nie może zmienić tego, że mnie kochasz. Otwieram oczy i wszystko jest zupełnie inne, chłodne, puste… marzę, byś mnie ożywił, wlał we mnie życie, ale wiem, że to niemożliwe…

Kobieta, która powoli przebudza się ze snu swych dziecięcych fantazji bliskości – potrzebuje czasu, wyrozumiałości i siły, by od nowa uczyć się siebie, świata i zdrowych relacji. Zrozumienie kierujących nią w życiu mechanizmów obronnych jest kluczowe i dzięki ich świadomości może stopniowo wybierać nowy sposób bycia w związku. Echo przeszłości wije się i powraca, jeszcze długo coś w niej chce budować mur lub stopić się z ukochanym, coś w niej wciąż się boi.

Ona, jednak – spoglądając na ten falujący w niej taniec – coraz częściej wybiera, by być tą, która jest wolna i prawdziwa, która jest żywa. Powoli, stawiając kolejne kroki w nieznane, zwilża swe usta zaufaniem, otula miłością do siebie, której dotąd nie znała… zaczyna rozumieć, że już teraz jest kobietą kompletną. Przebudza się do pełni życia.