Uśmiecham się teraz, ale kiedyś sobie totalnie z tym nie radziłam. Żyłam, mając wiecznie wrażenie, że ktoś mnie goni i niezależnie od tego, jak bardzo uciekam – nie mogę odbiec dalej, jest zawsze ktoś tuż tuż, stale boję się, że ktoś niebawem mnie złapie.
Gadzia część naszego mózgu jest wytrenowana w tym, by koncentrować się na potencjalnym zagrożeniu i choć w dzisiejszych czasach rzadko występuje dla nas jakieś realne niebezpieczeństwo – to jednak, dla naszej psychiki niemal na każdym rogu kryje się ktoś lub coś, co może być dla nas niesprzyjające. To dlatego ciągle za czymś gonimy lub też przed czymś uciekamy. Przez wiele lat, czy nawet dekad robiliśmy to wszyscy nieświadomie i na ślepo. To właśnie wtedy zdaje nam się, że musimy zadbać o swoje, rywalizujemy i wierzymy w możliwość braku, który aktywizuje silne egzystencjalne lęki.
Tak było również i dla mnie i doskonale wiem, jak męcząca jest ta ciągła gonitwa, i że czasem – w pędzie zapominamy – za czym my w ogóle się uganiamy.
Niektóre z nas już w czasach dzieciństwa uwierzyły, że bycie pierwszą w szeregach zapewnia większą porcję miłości i docenienie. Tak właśnie stałyśmy się ofiarą własnego mechanizmu kompulsywnego osiągania. Osiągamy nie dlatego, że to lubimy, ale ponieważ – coś w nas nakazuje nam wciąż działać, udowadniać, pokazywać swoją wartość. Oczywiście nie zdajemy sobie z tego sprawy i co więcej – dumnie uwypuklamy, że taką przedsiębiorczą naturę mamy, że kochamy ten dreszczyk emocji. W duchu jednak wiemy, że to nas wykańcza. Nie zmieni się jednak nic – dopóki nie dotrzemy do prawdziwego źródła naszych działań. A to wymaga odwagi.
Każda sterowana impulsem osiągania kobieta – chcąc nie chcąc – cały czas nerwowo ogląda się za swe plecy. Na swej skórze wciąż czuje oddalony zaledwie o jeden krok oddech kogoś, kto zabiega o podobne osiągnięcia.
Dla uśpionego umysłu jest to niezwykle stresujące, bowiem wierzy, że jeden nieuważny ruch, chwila utraty kontroli, a ktoś może zabrać jej coś lub ją przegonić. Im mocniej stara się odbiec, tym więcej tych, którzy są tuż obok.
Pamiętam, jak przez wiele lat miewałam sen. Jeden z tych, który powracał, męczył, po którym budziłam się sfrustrowana i bezsilna. Ten sen reprezentował moje życie, a raczej – jego nieuświadomione aspekty. Uciekałam w nim, cała byłam jedną wielką, nigdy niekończącą się ucieczką. Biegłam ponad siły, przed siebie, ale mimo włożonego wysiłku moje nogi wcale nie przemierzały dużego dystansu, czułam jakbym stała w miejscu, jakbym za żadne skarby nie mogła uciec temu, co mnie goni.
Pewnego dnia spojrzałam na moje życie i rozpoznałam, że składało się ono z łańcucha samej sobie stawianych wyzwań, nieubłagalnie goniących mnie terminów, chwil słodkiej satysfakcji i bezdechu następnego biegu. Bardzo mało było w tym wszystkim zatrzymania, docenienia siebie i swoich starań. Realizowałam coś, by już za chwilę pędzić dalej z obawy, że to stracę, że moja wartość spadnie.
W tym wszystkim powtarzał się jeden ważny element. Za każdym razem, w chwili triumfu- pojawiał się ktoś, kto zaczynał robić bardzo zbliżone do mnie rzeczy. Drażniło mnie to, umysł podpowiadał, że nie może być tak, że jestem kopiowana. Zupełnie jakbym miała wyłączność na hasła, do których rościłam sobie wówczas prawa – obfitość, połączenie ducha i materii – czułam złość, gdy ktoś po nie sięgał, czułam, że po prostu bezkarnie ode mnie odgapia. Nie było od tego ucieczki. Nigdy nie ma. Nie chodzi tu bowiem o plagiat, ale gdy zdaje nam się, że ktoś lub coś się na nas uwzięło, to w rzeczywistości – życie zaprasza nas, by uleczyć swą głęboką, jątrzącą się ranę.
Dla mnie raną tą był lęk przed tym, co się stanie, gdy nie będę wyjątkową. Nie rozpoznawałam bowiem wtedy, że każda z nas jest wyjątkowa bez żadnych dekoracji. Wyjątkowa i zarazem zwyczajna.
Panicznie bałam się również tego, że nie wystarczy, zabraknie, stracę. Największym darem, okazały się w moim życiu osoby, które wyzwalały we mnie ów lęk i frustracje. Do dziś sporadycznie odwiedzają moją przystań kreacji, przybywają, by przypomnieć mi tę lekcję. To dzięki nim mogłam się w końcu zreflektować, jak bardzo uciekam przez tym przerażającym doznaniem i stopniowo się z nim oswajać. Gdy nie możemy przed czymś uciec – prędzej czy później wyłania się w nas poddanie. Samo w sobie jest darem. Otwiera na to, co dotąd było niemożliwe. To szersze, głębsze rozpoznanie, bo nie mamy już sił dłużej się wzbraniać.
Często słyszę pytanie, jak coś wypuścić czy przepracować. Umysł szuka skomplikowanych receptur i instrukcji – tymczasem naszą rolą jest rozpoznać to, przed czym stale uciekamy i uczyć się z tym w otwartości obcować, po prostu być, czuć, doświadczać.
Z przestrzeni świadomej obecności naturalnie wyłania się impuls do życia. Nie będzie on już jednak, jak niegdyś, podszyty desperacją, nie będzie kolejną gonitwą ćpunów dowartościowywania, ale inspirowanym radością tworzenia tego niesamowicie obfitego życia – działaniem. To tutaj pojawia się też zaufanie. Jego głos po dziś dzień jest dla mnie przypomnieniem, gdy znów dawny nawyk bezdechu próbuje zagrzać mnie do walki. Czuję wówczas ten dobrze znany mi ścisk, ten wewnętrzny niepokój i spoglądając mu w oczy, otwieram się jeszcze więcej, by go sobą objąć, by mógł po prostu być i kiedy ma odejść – odpłynąć.
Nauczyłam się, że życie w obfitości i szczęściu nie oznacza wcale – jak niegdyś myślałam – stale radosnego i po mojej myśli przebiegającego życia. Tak wiele bowiem dzieje się nie po mojej myśli, lecz dziś już wiem, że życie jest zawsze po mojej stronie. Dziś już wiem, że z nikim o nic nie muszę rywalizować, bo życie oddaje w dłonie swoich dzieci dokładnie to, czego potrzebują, wtedy, gdy są na to gotowe.
Zrozumiałam, że obfite życie to życie, w którym nie daję sterować się już moim zaprogramowanym lękom, w którym nie wierzę już w swoje podszyte obawami myśli, w którym świadomie wybieram to, co jest ze mną spójne na dany moment – bo wiem, kim jestem i co daje mi prawdziwe zadowolenie.
W tym życiu nie wszystko ma logiczny sens, nie wszystko ma intelektualne znaczenie. Szczęście nie jest kalkulacją, ale tym, co daje mi radość chwili, nawet gdy jest totalnie bezcelowa. I tak też – coraz częściej zanurzam się w przypływie chwil słodkości nauki włoskiego, ruchu bioder w tańcu, za którym od wielu lat nieświadomie tęskniłam… zatracam się w pięknie kwiatu, w swojej wrażliwości… w chwilach totalnego nicnierobienia, porywach ekscytacji działań nie wiadomo po co, rozpuszczam się w obłoku lęku, który wciąż powracając, sugeruje, że czas się znów zbierać i spinać.
Nie biegnę za niczym, po prostu żyję.
Nie uciekam przed nikim, po prostu płynę.
Nie szukam niczego, po prostu odkrywam.
Nie trzymam tego, co zdobyłam, lecz z ciekawością otwieram się na więcej…
Kobieta kompletna, Kobieta szczęśliwa.
W każdy wtorek wysyłam inspirujący newsletter oraz zapowiedź niedzielnego live.
Plus – o wszystkim dowiadujesz się pierwsza/-y.