(…) Zrozumiałam, że tu nie chodzi o to, że ja nie lubię ludzi, że od nich uciekam, że coś ze mną bądź z nimi jest nie tak. Zrozumiałam, że moje zachowania są próbą chronienia samej siebie, bo kiedy jestem w otoczeniu innych, męczę się, ale nie nimi, lecz samą sobą…
Dziecko, które obserwuje, jak zachowanie jego matki zmienia się w zależności od tego, czy jest sama, czy też w otoczeniu innych ludzi – uczy się kamuflować oraz akcentować dany sposób bycia.
Wiele z nas było wychowanych w domu, w którym tylko za zamkniętymi drzwiami można było przyzwolić sobie na ponurą minę czy niezadowolenie. Przy gościach – niezależnie od nastroju czy okoliczności – uśmiech i wymuszone serdeczności należały niemalże do obowiązku.
Przecież tak miło być miłym. Przecież to dobrze, że jest się sympatycznym, przebywając z innymi ludźmi.
Czy jednak zawsze?
Czy warto udawać, skrywać swoje obecne samopoczucie, grać?
Czy w ten sposób nie sprawiamy, że relacje z ludźmi stają się dla męczące, bo wiążą się z udawaniem?
Czy w ten sposób nie oddalamy się od siebie i własnych uczuć?
Kobieta, która doświadczała takiego teatrzyku w dzieciństwie – nieświadomie powiela ten wyuczony schemat i stara się maskować swoje obecne niezadowolenie. Nie wie, że żyła w teatrze, myśli, że był tym jej cały świat. Głęboko w sobie wierzy, że niezadowolenie nie jest dobre, należy je chować, skrywać przed światem i pozostawić tylko sobie na chwile samotności. Tylko wtedy możemy poczuć ulgę, bo tylko wtedy przyzwalamy sobie, by być sobą. Jest to niezwykle męczące i po pewnym czasie może spowodować, że zaczniemy unikać częstych interakcji, zaczniemy wybierać, by być coraz częściej same.
Bez świadomości tego, co się w nas dzieje – łatwo za fakt przyjąć stwierdzenie, że po prostu nie lubimy przebywać z ludźmi, że jesteśmy mało towarzyskie. Możemy też doszukiwać się wyjaśnień takiego sposobu bycia w zewnętrznych okolicznościach czy zachowaniu innych ludzi. Do tego wszystkiego – mamy w sobie mocno osadzoną opinię na temat tych, którzy bezwstydnie pokazują swoje nastroje. Nie mieści nam się w głowie, że można być publicznie niezadowolonym.
Naszą najgłębszą tęsknotą może być poczucie bliskości i przynależności, dzielenia tego życia z innymi, ale – dopóki nie rozpoznamy, że działamy z lęku przed pełnym siebie pokazaniem – będziemy uciekać, odcinać się i szeroko uśmiechać nawet wtedy, gdy wcale nie mamy na to ochoty. Z tej pętli nie ma wyjścia, dopóki nie rozpoznamy operującego w nas mechanizmu i poza niego świadomie nie wyjdziemy.
Warto zacząć od rozpoznania, że odczuwane przez nas emocje mają prawo być i wszystkie są równowartościowe. Nie musimy od nich uciekać, walczyć z nimi czy udawać, że ich nie ma. Nie musimy ukrywać ich przed światem, ale – w obliczu żarzącego się w nas wstydu – przeżywać je i czuć jak każde inne doznanie.
Niezadowolenie nie jest tym samym co ciągłe narzekanie czy obarczanie innych swymi smutkami. Kiedy zachowujemy poważną twarz czy nie pałamy akurat ekscytacją – pokazujemy po prostu innym siebie prawdziwą na ten moment. Oczywiście, Ci, którzy przywykli do naszego lekkiego sposobu bycia mogą się dziwić i poczuć zaskoczeni. Mogą tego nawet nie lubić. Może to i u nich aktywizować pewne nieuświadomione programy, takie jak np. obawa przed wpływaniem na czyjąś emocjonalność i stan samopoczucia, poczucie winy itd.
Każda zmiana zawsze początkowo przeraża. Jednak jeśli my same, czujemy w sercu, że w ten sposób wracamy do siebie – z całą pewnością i inni wkrótce to zauważą i docenią.
Wtedy naprawdę zrozumiemy, że tu nie chodzi o to, że nie lubimy ludzi, że od nich uciekamy, że coś z nami bądź z nimi – jest nie tak. Zrozumiemy, że nasze zachowania są próbą chronienia samych siebie, bo kiedy jestem w otoczeniu innych – męczę się – ale nie nimi, lecz samą sobą…
W każdy wtorek wysyłam inspirujący newsletter oraz zapowiedź niedzielnego live.
Plus – o wszystkim dowiadujesz się pierwsza/-y.